Brief aan mama

Uitgelicht

Lieve allemaal,

Als eerbetoon aan mama, schreef ik haar deze brief, die ik met jullie wil delen.

Dankjewel om te beluisteren, te lezen.

Liefs,

Gwen

xxx

Lieve mama,

Vandaag is het 10 jaar. 10 jaar geleden veranderde mijn leven voor altijd. 10 jaar geleden stortte mijn hele wereld in. Plots, uit het niets, was je er niet meer. Mijn mama, mijn mooie, lieve, sterke mama. De persoon met het hart van goud, die altijd en overal voor iedereen klaarstond. Plots was je er niet meer. Jarenlang vluchtte ik in mijn verdriet, jarenlang kropte ik al mijn emoties op en verborg ik mijn tranen in mijn lach. Tot het gewoon niet meer lukte…

12 april 2011, iets voor acht. Moeke kwam me wakker maken die ochtend. Ik was daar blijven slapen, want het was vakantie en jij moet vroeg vertrekken naar je werk. En omdat ik die ochtend niet vroeg zou moeten opstaan, bracht je me de avond ervoor al naar moeke. We zongen toen nog luidkeels mee op de liedjes van Clouseau en je zei dat je het zo jammer vond dat er dit jaar geen concert zou zijn. Want wat had je me graag voor een vierde keer meegenomen naar hun concert in het Sportpaleis. Ik had nooit verwacht dat De Laatste Ronde ook echt het laatste concert ooit zou worden waar we samen heen konden gaan. En ik had ook nooit verwacht dat dat autoritje het laatste ooit zou worden samen.

“Schatje… wakker worden… Mama is niet goed geworden op de trein…,” met die woorden maakte Moeke me die ochtend wakker. “Tante Petra en meme zijn onderweg naar hier, we gaan naar het ziekenhuis, dus kleed je snel om!” De rilling en angst in haar stem… ik ga ze nooit vergeten. Niet goed beseffende wat er aan het gebeuren was en nog half in slaap stapte ik in de auto bij Tante Petra. En we vertrokken… naar jou.

Toen we daar aankwamen zagen we Sandra staan. Ze had duidelijk geweend. En toen zij ons zag, viel ze ons meteen in de armen. Papa was er ondertussen ook. De dokters kwamen bij ons. “We denken een hersenbloeding, we gaan nu opereren.”

Ik zag hoe ze jou naar het operatiekwartier reden, alles moest heel snel gaan. De rest van de dag is één grootte waas. Ik weet wel dat we daar lang hebben gezeten, eerst op de stoeltjes in de wachtzaal en erna in de cafetaria. Want ja, we moesten toch iets eten?

Ik dacht toen: “Mama gaat gewoon weer mee naar huis, is het niet vandaag? Dan over een week of twee. Net zoals pepé ook altijd weer mee naar huis kwam nadat hij in het ziekenhuis had gelegen.” Maar… je kwam niet meer mee naar huis.

Er gingen bijna twee weken voorbij. 11 dagen vol zorgen, vol stiltes aan de keukentafel, vol verdriet, en met af en toe een sprankeltje tevergeefse hoop. Het werd duidelijk dat je niet meer wakker zou worden. De dokters konden niets meer doen. Want die hersenbloeding bleek een hersentumor te zijn. Eentje die al een tijdje aan het wroeten was in je hoofd. We moesten je laten gaan. En op 23 april, in de namiddag, toen stopte je met ademen en stopte je gouden hart met slaan. Je was er niet meer.

Het was papa die de vreselijke taak had om aan mij het nieuws te vertellen. Want ik was er niet toen jij je laatste adem uitblies. Want dat wou ik niet. Ik wou je herinneren zoals je was, en niet met duizend draadjes om je heen. Dat had ik bij pepé al gezien en wou ik niet bij jou. Papa zijn blik zei meer dan duizend woorden. Ik wist genoeg. Hij hoefde ze zelf niet uit te spreken.

Het is een moment dat ik me nog altijd heel goed herinner. En heel gedetailleerd. Het speelt zich nog vaak af in mijn hoofd. Een trauma heet dat. Het voelde alsof de grond van onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof ik in een diep gat viel zonder de bodem ooit te raken. En dat moment is vandaag 10 jaar geleden. Het was niet het einde, maar de start van een hele lange weg, zonder dat ik het op dat moment eigenlijk besefte.

In de week tot de begrafenis moest er van alles geregeld worden. Mijn 13^de verjaardag viel ook in die week. En om toch iets te doen, gingen we dan maar shoppen. Kleren kopen voor de begrafenis. Want ja, we moesten het toch een beetje vieren. Die week werd ook gevuld met heel wat tranen, verdriet en ijzige stiltes aan de keukentafel. Want wat moesten we zeggen? We konden niets zeggen. Dat ging gewoon niet. Geen enkel woord, geen enkele zin kon omschrijven hoe wij ons toen voelden. Hoe het voelde om jou te verliezen. En hoe moesten wij in godsnaam verder? Zonder jou.

De dag van de begrafenis, is een dag dat ik mij niet meer herinner. Ik weet dat ik die dag ben opgestaan en ben gaan slapen. Maar alles ertussen is gewoon weg. Foetsie, verdwenen. Dat is wat de kater van verdriet met je doet, denk ik. Ik weet alleen nog dat er enorm veel mensen waren. We hadden de grootste zaal gekozen, omdat we wel hadden verwacht dat er veel mensen wouden komen om afscheid van je te nemen. Maar ze stonden nog tot buiten recht. Die mensen waren er allemaal voor jou. Om afscheid te nemen van jou. Zo geliefd was je, mama. Dat was wel duidelijk.

In de weken die volgden kregen we enorm veel steunbetuigingen, briefjes, kaartjes, telefoontjes, en de typische ‘Als er iets is, als we iets kunnen doen, dan moet je maar bellen hé’. Na een tijdje werden die steeds minder en minder… Logisch. Het leven gaat door. De wereld blijft draaien. Ook wanneer mensen sterven en je niet meer weet hoe je moet doorgaan en hoe je moet meedraaien op die wereldbol. Het is niet dat mensen echt vergeten wat er is gebeurd, maar zij kunnen sneller terug meedraaien.

Dus dat besloot ik ook te doen, dat meedraaien. Maar alleen deed ik dat op de foute manier. “Het gaat wel.” “Er is niets.” “Ik voel me prima.” “Ik kan het alleen.” Dingen die ik zei met een grote lach, in de hoop dat mensen het zouden geloven. Dat deden ze ook, gelukkig. Maar daardoor begon ik het zelf ook te geloven. Alleen, niets was minder waar. Want achter die grote lach, schuilden ogen vol tranen en een hoofd vol opgekropte emoties.

Moeke kreeg in september 2015 een ongeval. Ze werd aangereden op haar fiets. Het had echt niet veel gescheeld of ik was ook haar kwijt. En na bijna 5 jaar met die grote lach en opkroppen van mijn gevoelens, zeiden mijn lichaam en mijn hoofd plots ‘error’. Het besef dat ik jou kwijt was, kwam pas toen ik besefte dat ik moeke bijna kwijt was. Het sloeg plots keihard in als een bom op een slagveld van een oorlog. Het ging niet meer. Ik kon het niet meer opkroppen. En die lach, waar ik ondertussen zo goed in geworden was, geloofde ik zelf ook niet meer.

“Het gaat niet.” “Er is wel iets.” “Ik voel me niet prima.” “Ik kan het niet alleen.” Dingen die ik had moeten zeggen, maar niet durfde. Want in mijn hoofd hoorde ik telkens “Je bent zo sterk. Ik zou het echt niet kunnen. Ik heb respect voor u” Dingen die mensen met alle goede bedoelingen zeiden, maar. Als mensen dat zeggen, zeg je dan dat je je niet goed voelt? Dat je niet zo sterk bent als mensen denken? Nee.

Je steekt het weg, maar het wordt alleen maar erger. Je probeert te doen alsof er niets aan de hand is, maar daardoor verander je. En ben je niet meer jezelf. En de mensen, je vrienden, tegen wie je het wil vertellen dat je je echt heel slecht voelt, en dat je je elke avond in slaap huilt, die keren zich dan, al dan niet beseffend, tegen je. Dan durf je het al helemaal niet meer te zeggen. En de vrienden die je wel nog kan vertrouwen, vertrouw je er ook niet mee. En misschien had je daar wel alle reden toe.

Je durft er niet over beginnen thuis, want zij hebben het ook moeilijk. Zij hebben ook nog steeds verdriet. Wat als je de oude wonde weer opent door erover te beginnen? Hoe gaan ze in godsnaam reageren als jij nu vertelt dat je eronderdoor zit? Je kan hen toch niet lastigvallen met jouw verdriet, dat kunnen ze er echt niet bij hebben.

Dus, wegsteken maar. Maar daardoor werd ik alleen maar ziek. Mijn huiswerk maken dat lukte niet, leren voor een toets ging al even slecht. Dus natuurlijk wou ik de dag erna niet naar school. En dat gebeurde steeds vaker én vaker én vaker. Waarom zou ik nog naar school gaan? Ik had er toch niemand en slagen voor die toets of die taak zou ik ook niet. “Wie had mij eigenlijk nog nodig?” “Waarom zou ik hier eigenlijk nog moeten zijn?” “Waarom zou ik doorgaan, terwijl ik dat al lang niet meer kon?” gedachten die bij een bijna-18-jarige niet zouden mogen voorkomen. Dan moet je denken aan het volgende feestje, aan afstuderen, aan die ene jongen, aan verder studeren, aan je leven. Maar ik zag niet in hoe ik verder kon leven. Verder leven zonder jou, mama. Zonder jij die me raad kon geven, die me kon steunen, die me kon helpen.

Er waren gelukkig wel een aantal mensen die zonder dat ze het zelf beseffen ervoor gezorgd hebben dat ik bleef vechten en bleef proberen om er het beste van te maken. Ook al vertelde ik ook niet aan hen hoe ik me écht voelde. Ik wist wel dat ik ze kon vertrouwen, maar toch vertrouwde ik hen niet genoeg te vertellen hoe ik me voelde. Dat ik het gevoel had dat ik het niet meer verdiende om er te zijn.

Na de zoveelste keer ziek zijn en na ontzettend slechte resultaten op school na de kerstexamens, wou de dokter eens met mij praten. Meer dan een uur heeft ze op mij in gepraat. Ik probeerde mijn tranen te verbergen, maar dat lukte niet meer. Ik ben ontzettend hard beginnen huilen in haar kantoor. Ze heeft me vastgepakt toen en zei: ‘Gwen, je moet hulp zoeken. Hulp die ik je niet kan geven, je moet professionele hulp zoeken. Dat moet je.’ Ik wou antwoorden met ‘dat wil ik niet.’ Maar ze blokkeerde mijn zin en zei: ‘Je moet. Want anders moeten we verdere stappen ondernemen.’

Papa en ik vonden vrij snel een psychologe. Een psychologe waar ik een klik mee had. Papa had haar al kort verteld wat mijn verhaal was en wat er aan de hand was. Maar ze liet het mij zelf vertellen. Ik ging voor het eerst bij haar in maart. Elke week één keer, een uur tot twee uur, en dat voor bijna zes maand lang. Bij haar sprak ik voor het eerst over mijn pijn, mijn verdriet en hoe vaak ik mezelf in slaap huilde, bij haar kon ik dat. Ik vertelde haar over de situatie op school en mijn angst om naar school te gaan. Alles kwam er eindelijk uit, alle opgekropte gevoelens, alle tranen, al het verdriet. Een gewicht viel van mijn schouders. Ik had voor het eerst het gevoel dat ik terug kon ademen.

Maar, wat met school? De kans dat ik moest blijven zitten, die was er. Ik knokte mij door mijn eindexamens. Ik moest en ik zou slagen. Want ik wou weg van die school, weg van die mensen, weg van dat zware jaar. Én het lukte mij. De woorden van mijn klasleerkracht hoor ik nog steeds: “Proficiat mannen, jullie zijn geslaagd!” Ik was zo gelukkig op dat moment, zo oprecht gelukkig. Eindelijk ik kon opnieuw beginnen. In die zomer was nog steeds niet alles toppie. Ik voelde me nog steeds heel slecht en had nog steeds niet veel fut. Ik ging wel nog steeds bij Nele, mijn psychologe. En telkens kreeg ik nieuwe inzichten en een betere kijk op het leven.

In september 2016 startte ik aan de hogeschool. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe vrienden, zonder dat ze het weten hebben zij mij nieuwe adem gegeven. Adem die ik nodig had.

Ik stopte met mijn hobby. Een hobby die ik altijd graag heb gedaan, maar die onderdeel was van de oude ik en die niet paste bij hoe ik nu was. Die me vooral te veel herinnerde aan de zwarte periode. Het was een moeilijke beslissing. Een beslissing die me niet altijd in dank is afgenomen, maar een beslissing waar ik geen spijt van heb gehad.

Ook op die hogeschool had ik ups en downs. Uiteindelijk veranderde ik van opleiding. Maar ik heb geen spijt dat ik een paar jaar ‘vergooid’ heb. Want ik heb vrienden voor het leven gemaakt, heb ervaringen opgedaan die ik anders nooit had gehad. En waar ik nu zit, zit ik goed.

“Het gaat.” “Er is niets.” “Ik voel me prima.” “Ik kan het alleen.” Ik moet niet meer liegen als ik deze woorden zeg. Want het gaat echt wel, en er is niets, ik voel me echt prima en ik kan het echt alleen. Maar ik ben niet alleen. Ik heb mensen die voor me klaarstaan en mensen die ik kan vertrouwen. Dat weet ik nu. En ik accepteer nu ook de hulp, en ik weet dat het oké is om die te accepteren. Ik ben weer klaar voor het leven, ik zie weer een toekomst voor mezelf. Ik lach weer oprecht. Ik verberg geen tranen meer.

Af en toe heb ik nog eens een lastige dag, en er komen vast nog moeilijke momenten. Momenten waarop ik jou enorm zal missen, momenten die je gewoon had moeten meemaken. Maar dan weet ik dat je er altijd zal zijn, in mij. Want mama, het enige wat ik moet doen is in de spiegel kijken. Ik ga elke dag meer en meer op je lijken. En dat is iets waar ik verdomd trots op ben. Ik ben verdomd trots om te kunnen zeggen dat ik jouw dochter ben.

Mijn verdriet is een deeltje van mij. Het is iets wat me sterker maakt en waar ik kracht uithaal. Jij, papa, moeke, broer, pepé, meme en pepe, tante Petra, Lenka, Jochen, Liesbeth, Marijke, Shania, Eleni, en de rest van de familie en mijn vrienden Alexander, Laura, Eva, Laura, Elisa, Marieke, Joachim, Nienke, Amber, Lenia en zo vele anderen… Jullie hebben mij allemaal gemaakt tot de persoon die ik nu ben. En dat is een persoon waar ik heel trots op mag zijn.

En ik weet nu: Er ligt vast wel iets moois in ’t verschiet.

Liefs,

Gwen

xxx

Cultuurcafé openen in coronatijden

Dit artikel werd geschreven door Nathan Isahakyan in het kader van de opdracht Uniek Verhaal in de opleiding Journalistiek aan Arteveldehogeschool Gent.

Een nieuw cultuurcafé in Merelbeke heeft zijn deuren geopend. Het pand dat verhuurd wordt door Brouwerij L. Huyghe is nu in handen van Chris Romaan Van Wassenhove, de nieuwe uitbater.

Vorige maand opende de Culturele ontmoetingsplek Flora zijn deuren. De Flora – zoals de lokale bewoners het graag noemen – ligt tussen Gent, Merelbeke-Centrum, Melle en Gentbrugge. “Eigenlijk is het een soort niemandsland”, vertelt Chris. Wat de wijk typeert is zijn open en natuurlijke sfeer, en dat is ook wat Chris in zijn nieuwe zaak probeert aan te bieden: een ontmoetingsplek, natuur en daarnaast veel cultuur.

Dat is meteen merkbaar bij het binnenkomen, je kan haast niet naast de planten en tekeningen kijken. Chris maakt die tekeningen zelf en hij organiseert workshops tekenen voor zowel kinderen als volwassenen. Geïnteresseerden kunnen daarvoor terecht op zijn persoonlijk Facebook-account. Maar daarmee zit je nog lang niet aan de helft van zijn ideeënbundel. Op voorhand beloofde ik een interview dat niet langer dan 45 minuten zou duren, maar uiteindelijk hebben we meer dan twee uur gebabbeld. Aan talent, creativiteit en ambities geen gebrek.

Cultuur en horeca combineren met corona

Hoe open je een cultuurcafé in deze speciale tijden? De cultuur- en horecasector hebben het niet gemakkelijk, veel zaken dreigen failliet te gaan, en andere hebben reeds de deuren moeten sluiten. De overheid besloot om vele bedrijven en zaken te steunen, onder voorwaarden uiteraard. De Culturele ontmoetingsplek Flora had daar helaas geen recht op. Op het moment dat Chris de zaak opende, kon men geen aanvraag meer indienen voor de corona-hinderpremie.

De opening van de nieuwe zaak heeft voor onzekerheid gezorgd. “De eerste maand was een rollercoaster. Blik op oneindig en gaan. Het enige dat je kan doen is verder gaan”, zei Chris. Sinds de opening krijgt hij veel vragen over de mogelijkheid om evenementen te organiseren in de zaak, maar de corona-maatregelen laten het momenteel niet toe.

“Ik wil binnen cultuur een tussensegment opbouwen tussen amateuristisch en professioneel. Laagdrempelig in huiskamersfeer, zo wil ik kwaliteit aanbieden”, aldus Chris. Tijdens de week geeft hij tekenlessen aan de Vrije Academie Gent en is hij opvoeder in de Zonnepoort, een basisschool voor het buitengewoon onderwijs in Gent. Ook zijn vriendin werkt buitenshuis, daardoor zijn ze niet volledig afhankelijk van de zaak.

Blik op oneindig en gaan

De tweede coronagolf kwam eerder dan verwacht, ook voor Chris. De politie en burgemeester van Merelbeke hebben hem verplicht om de programmatie voor augustus en september te annuleren. “Ze zeggen: ‘we zitten allemaal in dezelfde boot’, maar dat is niet zo. We zitten wel in dezelfde storm, maar niet in dezelfde boot”, vertelt Chris.

Uiteindelijk leek het alsof mijn bezoek voorbestemd was. Kort nadat ik afscheid nam van Chris kwam de post bij hem langs. Het door de overheid erkend sociaal verzekeringsfonds Incozina liet weten dat Chris en zijn zaak in aanmerking komen voor het overbruggingsrecht, omdat deze tijdelijke maatregel verlengd is. Die informatie kan je hier vinden.

Ze zeggen: ‘we zitten allemaal in dezelfde boot’, maar dat is niet zo. We zitten wel in dezelfde storm, maar niet in dezelfde boot.
Chris Romaan Van Wassenhove

Chris is al heel zijn leven met cultuur bezig. Om zijn beeldende praktijk in stand te houden, was hij ook steeds actief in de horecasector. Zoveel jaren later komen die twee samen in de Culturele ontmoetingsplek Flora.

Door de financiële steun van de overheid, waarop hij lang heeft gehoopt, zal hij minder ongerust moeten zijn. Als je benieuwd bent naar andere werken van Chris, dan kan je een kijkje nemen op zijn website.

Oktober 2019, een maand vol musical

4 oktober 2019: Spring Awakening (Musicalia)

Verhaal:

Het verhaal van ‘Spring Awakening’ speelt zich af in Duitsland aan het eind van de negentiende eeuw. Een groep jongeren in de puberteit is op zoek naar zichzelf en hun ontluikende seksualiteit, en wordt daarbij in de weg gezeten door gierende hormonen en veranderende lichamen, en niet in de laatste plaats door de burgerlijke moraal van hun ouders en andere volwassenen in hun directe omgeving. De jongeren voelen zich in een keurslijf geperst en zoeken koste wat het kost een uitweg. En als ze dat niet zelf doen, dan doen de volwassenen dat wel voor hun.

Musicalia, de deeltijdse musicalopleiding uit Asse, waagde zich dit jaar aan de musical Spring Awakening. Deze musical sleepte in 2007 in de VS elf nominaties en uiteindelijk acht Tony Awards in de wacht. De musical die heel wat scherpe thema’s aansnijdt, waaronder homoseksualiteit, zelfmoord en kindermisbruik, is niet voor iedereen weggelegd. Als je graag een lichtvoetige musical kijkt, ga je misschien beter naar een andere voorstelling.

Desondanks is de muziek en het script eentje van de bovenste plank. Goeie dialogen en mooie symfonieën zorgen ervoor dat deze musical zeker de moeite waard is om naar een theater af te zakken.

De hoofdrollen waren dit jaar voor Bram Van Oudenhove als Melchior, Roxane Joiris als Wendla en Francis Geeraert als Moritz. Ze speelden heel mooi en zongen alle drie de pannen van het dak.

De cast van Spring Awakening
(FOTO: GWEN VANDEN BROECK)

Ook de andere castleden speelden en zongen goed. Alle rollen werden goed neergezet. Omdat de groep met een te grote hoeveelheid is voor deze musical was er voor enkele rollen een dubbele cast. Zonder twijfel waren degene die voor nu plaats namen als backings bij het orkest ook één voor één fantastisch.

Regisseur Geoffrey Debondt heeft samen met zijn creatives een prachtige voorstelling neergezet. De acteurs maakten het plaatje compleet.

Alhoewel de musical persoonlijk iets minder mijn ding is, heb ik zeker genoten van de avond. Ik kijk dan ook zeker uit naar alle andere voorstellingen die Musicalia nog zal maken in de toekomst.

Wil je graag gaan kijken naar een voorstelling van Musicalia? Volg hen dan zeker op Facebook en Instagram en hou ook hun website in de gaten via https://musicalinasse.be

13 oktober 2019: Anastasia (Stage Entertainment Nederland)

Verhaal:

De musical Anastasia volgt de jonge, moedige Anya. Een weeskind die zich niets herinnert van vroeger en geen idee heeft wie ze is. Met een muziekdoosje als enige bagage gaat ze op zoek naar haar verleden. Een avontuur dat voert langs vorstelijke paleizen en door het romantische Parijs van 1920. Hoe kan het dat Anya sprekend lijkt op groothertogin Anastasia Romanov? Is ze écht de dochter van de vermoorde tsaar Nicolaas? Langzaam ontrafelt Anya haar familiegeschiedenis, om te ontdekken wie ze werkelijk is. Op de hielen gezeten door de meedogenloze Sovjet officier Gleb vlucht Anya naar Parijs. Terwijl iedereen om haar heen een dubbele agenda blijkt te hebben telt nog maar één ding: is Anya echt de illustere Anastasia Romanov of niet?

Na The Lion King haalde Stage Entertainment Nederland dit jaar Anastasia De Broadway Musical naar het Afas Circustheater in Scheveningen.

AFAS Circustheater Scheveningen
(FOTO: GWEN VANDEN BROECK)

De musical ging in wereldpremière in het Broadhurst Theatre op Broadway op 24 april 2017. Daar speelde ze hun laatste voorstelling op 31 maart 2019 na 842 voorstellingen.

De musical is gebaseerd op de gelijknamige animatiefilm uit 1997.

De musical speelt nu in 6 landen, waaronder Duitsland en Spanje. In Nederland ging de musical in première op 22 september 2019. De hoofdrollen zijn voor o.a. Tessa van Tol, Milan van Waardenburg, Ad Knippels en René van Kooten.

De musical is een prachtig plaatje met alles erop en eraan: geweldige acteurs, prachtige stemmen, een fantastisch decor en oogverblindende kostuums. De musical staat als een huis en de staande ovatie achteraf was dan ook zeker meer dan verdiend.

Het is een musical zoals elke musical- en theaterliefhebber het wil: prachtige nummers, mooie teksten en indrukwekkende decors. De vertalers hebben een fantastische prestatie geleverd bij het vertalen van de nummers en het script. Alle liedjes komen mooi tot hun recht, net zoals bij het origineel.

Lang verhaal kort: dit is een musical waar je zeker heen moet gaan!

Tickets en info vind je via: https://www.stage-entertainment.nl/shows/musical/anastasia/

Vanaf Aalst is het ongeveer 2u30 rijden naar Scheveningen, je kan parkeren aan het theater zelf.

17 oktober 2019: Ladies Night (Uitgezonderd)

Verhaal:

Na de sluiting van een belangrijke fabriek in een klein provinciestadje is een massale werkloosheid het schrijnende gevolg. Enkele werkmakkers blijven niet bij de pakken zitten en besluiten hun lot in eigen handen te nemen. Om geld in te zamelen gaan ze strippen, helemaal naakt, wat tot hilarische situaties leidt. Een avond vol glimmende torso’s en rondslingerend textiel is het gevolg…

Wie kent niet de filmklassieker “The Full Monty” ?! De komedie “Ladies Night” van Anthony McCarten en Stephen Sinclair ligt aan de basis van deze succesvolle verfilming. Deze komedie werd door Uitgezonderd opnieuw op de planken gebracht.

Wegens succes werd de voorstelling Ladies Night van Uitgezonderd verlengd en tourt deze nu doorheen de culturele centra in Vlaanderen. Zo streken de acteurs neer in Geraardsbergen op 17 oktober.

De show is het woord komedie zeker waard. Hij zit vol grappen en grollen. De acteurs speelden goed in op elkaar en ook op het publiek. Al mogen sommige scenes, naar mijn mening wat sneller verlopen of net worden geschrapt, zit de voorstelling goed in elkaar. Elke acteur krijgt zijn momentje om te stralen.

De cast bestaat uit Jo Hens, Bart Van Avermaet, Ivan Pecnik, Chris Van Espen, Marc Lauwrys en Sergej Lopouchanski

De voorstelling is geregisseerd door Manou Kersting.

Het is zeker een aanrader om eens een avondje weg te zijn met vriendinnen. Voor de echte ‘act’ moet je wachten tot op het einde, maar – geloof me – het is het wachten zeker waard.

Ladies Night speelt nog tot 29/11 overal in Vlaanderen. Info en tickets via: https://www.uitgezonderd.be/tickets-ladies-night

30 oktober 2019: 4045 (Studio 100)

Verhaal

Antwerpen, net na de eerste wereldoorlog. Staf en Louis Segers worden met een jaar verschil geboren. Ze groeien op in een warm nest. De broers worden hartsvrienden en niets lijkt hun band te kunnen breken.Tot het onvermijdelijke gebeurt: de Tweede Wereldoorlog breekt uit en dat laat sporen na in elke huiskamer, in elk gezin. Ook in het gezin van Staf en Louis…

Studio 100 doet het weer. Na 1418 maakten ze met 4045 opnieuw een voorstelling van wereldniveau. Deze voorstelling moet je gewoon gezien hebben.

Deze musical is een waar spektakel: meeslepend verhaal, indrukwekkend decor en een razend sterke cast. Je weet niet naar wat je eerst moet kijken. De rijdende tribunes zorgen ervoor dat je helemaal in het verhaal wordt betrokken.

Slotapplaus 4045
(FOTO: GWEN VANDEN BROECK)

Voor mij was het de derde keer dat ik de voorstelling zag, maar het verveelt niet. Het blijft zó ontzettend goed. Het is het zeker waard om naar de voorstelling te gaan kijken in het Studio 100 Pop-Up Theater in Puurs.

Ik heb ondertussen al meerdere acteurs in de verschillende rollen gezien en natuurlijk heb mijn favorieten, maar allemaal doen ze het één voor één fantastisch! En ook het ensemble en de figuranten zijn geweldig! Zonder hen zou de voorstelling niet zo goed zijn, als ze nu is.

Ben je nog niet gaan kijken? Of wil je nog eens gaan kijken? Goed nieuws! De voorstelling is wegens succes verlengd tot mei 2020. Meer info en tickets vind je op https://40-45.live

Ook haalt Studio 100 binnenkort Daens weer vanonder het stof, in een nieuwe spectaculairdere versie. Meer info voor deze voorstelling vind je via https://daens.be

Ondertussen staat de volgende musical voor mij al gepland op 17 november 2019. Dan ga ik naar November 89 van The Singing Factory.

Theatre was created to tell the truth about life

Zomer 2019, een zomer om nooit meer te vergeten

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Zo ook aan de zomer(vakantie) van 2019. Met een rugzak vol mooie herinneringen trek ik, samen met heel wat andere studenten, terug naar de schoolbanken.

Verjaardag Rebecca

De eerste herinnering deze zomer werd gemaakt op 7 juli. Om de verjaardag van een vriendin te vieren trokken we met een groepje naar de Puzzle Escape Room in Aalst. We kregen de opdracht op in 60 minuten tijd Jan de Lichte en zijn bende op te sporen. Na een uur zwoegen, zweten maar vooral zeveren stonden we weer buiten de escape room. Of we ook effectief zelf buiten zijn geraakt? Dat is voor mij een weet, voor jullie een vraag. Om die prachtige dag af te sluiten trokken we ook naar het HAP Festival in Ninove. Een lekkere suikerspin kon natuurlijk niet ontbreken.

Bellewaerde, puur avontuur

Op 9 juli trokken Femke en ik een dagje naar Bellewaerde. Voor ons beide was het al een tijdje geleden dat we daar waren geweest.

De combinatie tussen attracties en dieren was een ideale manier om de dag te spenderen. Moe, maar voldaan reden we al zingend terug naar huis. Nadat we de autosleutels hadden gevonden natuurlijk.

Egypte, 18 juli – 26 juli

Na een bezoek aan de kapper en nadat een vriendin mijn nagels summerproof had gemaakt, was ik helemaal klaar voor de vakantie met een van mijn beste vriendinnen. Bestemming: Egypte. We verbleven 8 dagen, 7 nachten in Sheraton Miramar, een vijfsterrenhotel in El Gouna (Hurghada).

Het werd een prachtige vakantie. We hebben heel veel gelachen, veel gezwommen, gedronken en mooie herinneringen gemaakt.

We bezochten een eilandje op 45 minuten van de haven in Hurghada. Tegen het einde van de vakantie, toen we terug waren in Brussel, konden we beiden eindelijk de naam onthouden. Het was zeker de moeite om af te zakken naar Mayhma, met prachtig witte stranden en een helderblauwe zee.

Liena en ik hadden de eer om een paar Vlaamse koppels te leren kennen, waardoor onze vakantie helemaal compleet werd. Shoutout naar Tatjana en Jens die we op de heenvlucht al leerden kennen. Rahel en Naomi en Guy en Geertrui waarmee we ons enorm geamuseerd hebben op het eiland en de boot.

Maar de twee grootste shoutouts gaan naar onze mami en papi, Alessandra en Jimmy en onze omi en opi, Anneke en Dirk. Dankzij jullie werden onze avonden helemaal geweldig, we zouden jullie niet kunnen missen hebben.

Al gaat mijn persoonlijke en grootste shoutout naar Liena. Mijn liefste beste vriendinnetje, dankjewel voor deze fantastische vakantie! Het is er eentje om nooit meer te vergeten!

Mini Rock Denderhoutem

Op 3 augustus ging ik samen met Charlotte, Jolien, Anke en Kyara naar Mini Rock in Denderhoutem. Met optredens van #Like Me, Bart Peeters en D.J. Frank was het een hele geslaagde dag.

Citytripje naar Tilburg

Mijn beste vriend, Alexander Boone, studeert aan de Fontys Hogeschool voor de kunsten. Hij schreef zijn eigen musical. Script, liedjesteksten en muziek, helemaal en volledig van zijn hand. Dat kon ik natuurlijk niet missen. Samen met Marieke, met wie ik ook naar Disneyland ging, trok ik er op uit naar Tilburg. Eerst liepen we wat rond in de stad zelf, deze beviel ons super goed. Daarna gingen we wat eten en dan was het het moment van de waarheid: de voorstelling. Met tranen van het lachen, huilen, maar vooral van trotsheid heb ik gekeken naar De Grote Boodschap. Een prachtige voorstelling van begin tot einde. Met een krachtige betekenis, en dat is het mooiste eraan.

Vrijdag de 13de

Op vrijdag 13 september, de laatste officiële dag van mijn vakantie, liet ik mijn tweede tattoo plaatsen. Deze keer eentje voor mijn papa. Om onze prachtige en sterke band te laten vereeuwigen. Van een foto uit 2004 liet ik onze silhouetten op mijn linkerbovenarm zetten.

Naast al deze speciale momenten ging ik ook een paar keer “op date” met verschillende geweldige vrienden. Van cinema, tot iets eten, tot het kot mee helpen schilderen. Zonder al deze mensen zou ook deze vakantie niet compleet geweest zijn.

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, ook aan de zomer van 2019. Voor alle studenten die opnieuw aan een academiejaar beginnen, voor alle schoolgaande kinderen en jeugd, veel succes dit schooljaar. Maar ook voor alle werkende mensen, veel succes met alles wat jullie doen. Ik denk daarbij stiekem wat extra aan mijn net afgestudeerde vriendinnetjes die voor het eerst voor de klas staan.

En voor degene die echt niet meer kunnen wachten tot 1 juli 2020: nog 289 dagen te gaan.

5 tips voor een citytrip naar Krakau

Ga je er binnenkort ook even tussenuit? Zonvakantie naar een warm land of toch maar een citytrip? Krakau is zeker de moeite waard. En wel om de volgende redenen.

Auschwitz en het Auschwitz-Birkenau kamp

Ingang Auschwitz
Ingang Birkenau

Auschwitz was het eerste concentratie- en vernietigingscentrum dat door de Nazi’s in deze regio gebouwd werd. Meer dan 1,1 miljoen mannen, vrouwen en kinderen lieten hier het leven. Auschwitz groeide uit tot het grootste dodenkamp van de Holocaust. Over heel de wereld is deze plek een symbool van terreur en genocide, een grimmige herinnering aan tot wat de mens in staat is. Auschwitz is opgesplitst in het hoofdkamp, Auschwitz I, en het Birkenau-kamp, Auschwitz II.

Je kan Auschwitz zelf bezoeken vanuit Krakau of via een georganiseerde daguitstap.

2. De Wieliczka Zoutmijn

De Wieliczka Zoutmijn biedt een fascinerend inzicht in de levens van mijnwerkers doorheen de geschiedenis. Het is één van de meest indrukwekkende toeristische bezienswaardigheden in dit deel van Polen en je mag hem eigenlijk niet missen.

De zoutmijn staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst en wordt jaarlijks door meer dan 1 miljoen mensen bezocht, zeker een to-do tijdens je citytrip Krakau.

Je kan de Wielickzka Zoutmijn gaan bezoeken vanuit Krakau.

3. Rynek Główny

De Grote Markt (Rynek Główny) van Krakau is het grootste middeleeuwse stadsplein in Europa. Deze grote, open plek uit de 13de eeuw in het hart van de stad wordt omringd door paleizen en kerken en is een goede start van je verkenning van de stad.

4. Het Wawel Kasteel in het hart van Krakau

Het Wawel Kasteel, ligt op een rotsachtige helling in het hart van Krakau, was ooit de zetel van de Poolse koningen.
Ten tijde van de Poolse Delingen kwam Krakau in handen van de Oostenrijkers. Na het herstellen van de Poolse onafhankelijkheid (na WOI) werd het Wawel Kasteel de zetel van de Poolse presidenten. Momenteel is het een nationaal museum.

Je kan het Wawel Kasteel elke dag (behalve maandag) bezoeken.

5. Restaurants en bars

Als je een hongertje hebt, moet je in Krakau niet ver zoeken voor een lekker en goed restaurant. Op de grote markt zijn heel wat restaurants en bars te vinden. Je kan hier genieten van smakelijke driegangenmenu’s of een heerlijke cocktails.

Krakau is een vrij onbekende, maar prachtige stad die je zeker eens bezocht moet hebben. Met deze tips komt je citytrip helemaal in orde. Boeken maar?

TIME-OUT!

“Jongens, meisjes, de volgende musical die we zullen spelen heet: Time-Out!”, met deze woorden begon het bijna zes jaar geleden voor een groep van 13 tieners uit de musicalgroep Musicalia. Vijf jaar na de première van die versie schitterden nu 21 jongeren in hun eigen versie van Time-Out!

Time-out gaat over jongeren met probleemgedrag die naar een Time-Out worden gestuurd. Gedurende vier weken gaan ze niet naar school maar volgen ze een aangepast programma. Doel van de begeleiding is een vervroegde breuk met het onderwijs te vermijden en alle betrokken partijen een rustpauze te bieden. Samen gaan ze op zoek naar nieuwe inzichten en sociale vaardigheden om zo met nieuwe energie en een frisse kijk terug aan de slag te gaan.

Prachtige teksten geschreven door studenten van het Koninklijk Conservatorium te Brussel worden in dit educatief muziektheater aangevuld met de muziek van Marco Borsato.

Vijf jaar geleden ging deze voorstelling voor het eerst in première. Toen in ’t Jass, het jeugdcentrum van Asse. Ik speelde toen Rebecca, een 17-jarig meisje uit Antwerpen. Dochter van Jehovagetuigen, waardoor ze anders was dan andere kinderen.

Laat me zien, waar ik voor leef. Laat me voelen, wat ik geef.
Eén moment, zodat ik weet. Dat alles niet voor niets is, geweest.
– Rebecca, Time-Out!

Zelf ben ik 7 jaar lang lid geweest van Musicalia (Musical in Asse). Het was oprecht een hele fijne periode in mijn leven. Maar ouder worden, brengt ook keuzes met zich mee en dus besloot ik dat het beter was om Musicalia (tijdelijk) te verlaten en mij eerst op mijn studies te richten. Maar als ik die kinderen of mijn vrienden op het podium zie staan, dan blijft het toch nog altijd een beetje kriebelen om terug te herbeginnen.

Toen onze groep hoorde dat ‘onze’ Time-out opnieuw zou worden opgevoerd besloten we al snel een reünie te organiseren. Zo gezegd, zo gedaan: We gingen met de hele groep, op een paar na, naar de première om onze opvolgers te gaan bewonderen

Rebecca (2014)
Rebecca (2019) (Foto: Steven Hendrix)

Het voelde, voor mij en ik denk ook voor de anderen, vreemd om eens aan de andere kant van deze voorstelling te zitten. Maar wat hebben we genoten. Een voor een bliezen de Teens van Musicalia ons allemaal omver met hun acteer-, zang- en danstalent. Maar natuurlijk verdienen niet enkel de acteurs en actrices een pluim bij deze voorstelling, ook alle mensen achter de schermen verdienen meer dan een kip.

Chanel (2019) (Foto: Steven Hendrix)
Mirte Labeeuw
Eva (2019) (Foto: Steven Hendrix)
Bo Heyndricx

Verbaasd over hoe goed we de tekst nog kenden trokken we naar de kleedkamers van de artiesten om hen te feliciteren met deze prachtige voorstelling. We maakten ook nog snel een foto met de nieuwe en de oude cast.

Nadien dronken we nog een glaasje en babbelden we nog heel lang bij: sommige onder ons hadden elkaar dan ook al een tijdje niet meer gezien. Het werd nog een gezellige avond en we besloten om sneller nog eens een reünie te organiseren.

Na een avond als deze besef ik weer dat er nog heel veel talent rondloopt in ons klein België-landje. Al helemaal benieuwd naar de volgende productie, met nog meer vriendjes en oude bekenden.

Time-Out! Oude en nieuwe cast (2014-2019)

Met alles wat je meemaakt in je leven kan je ook iets positiefs doen,
je hebt altijd de keuze!
– Victor, Time-Out!

Promofilmpje Time-Out! (2019)

Never too old for Disney

Geef het maar toe. Wie van ons is er nu niet zo blij als een kind als er wordt gezegd: “Wij gaan naar Disneyland Parijs”. Al ben je 3 jaar, 16 jaar of zelf 30 jaar, naar Disneyland gaan blijft altijd even sprookjesachtig en magisch.

Sleeping Beauty Castle – Disneyland Paris (Foto: Gwen Vanden Broeck)

Wat voorafging…

“Ik ben nog nooit naar Plopsaland geweest”, met die woorden begon het allemaal. Helemaal in shock dat Marieke, die ik net had leren kennen door de plotse carrièreswitch in februari, nog nooit naar het land van Studio 100 was geweest, zocht ik meteen op hoeveel een ticket voor een dag plezier precies kost en wanneer we er heen zouden kunnen gaan.

Wanneer dat werd al redelijk duidelijk: Paasvakantie. Gezellig een dagje naar De Panne we zagen het al helemaal zitten.

Toen we tijdens die middag wat zaten te eten en onze social media wat zaten te checken kwam er een reclame voorbij voor Disneyland Paris. “Ga nu rechtstreeks naar Disneyland Paris met de Thalys. Voor maar €29”. Marieke en ik keken elkaar aan. Ondanks dat we elkaar nog maar net kenden, hadden we genoeg aan één blik. Plopsaland werd dan ook meteen aan de kant geschoven en de plannen voor Disneyland werden gesmeed.

15 april zouden we in de avond opgaan, ergens in de buurt overnachten om dan op 16 april ons weer eens helemaal kind te voelen. Zo gezegd, zo gedaan. Na 47 dagen wachten was het eindelijk zo ver: WIJ VERTROKKEN NAAR DISNEYLAND.

Restaurant Lady & the Tramp – Disneyland Paris (Foto: Gwen Vanden Broeck)

Onderweg…

1 uur 40 minuten op de Thalys later kwamen we aan in Marne-La-Vallée (tegen het einde van de treinrit terug naar huis kon Marieke het eindelijk correct uitspreken). We konden het ons natuurlijk niet laten om al eens een kijkje te gaan nemen en dus wandelden we even tot buiten het station. We waren beiden ontzettend enthousiast en op die manier zetten we onze weg voort naar het hotel.

Daar waren we al snel iets minder enthousiast. Begrijp me niet verkeerd, het hotel was prachtig, kamer was top en het bed lag zalig. Maar het personeel was er iets minder vriendelijk. Omdat we geen creditcard of mastercard bij hadden, kregen we al snel een minderwaardige blik toegeworpen.

We wouden die avond eigenlijk ook nog een kort bezoekje brengen aan het centrum van Parijs. Eiffeltoren, Notre-Dame.. Maar toen we net aankwamen in hotel kregen we beiden de melding op onze gsm: Notre-Dame in lichterlaaie. We hebben dan maar onze avond gevuld met de nieuwsberichten te volgen vanuit onze kamer.

Onze dag in Disneyland Parijs

De volgende ochtend waren we de onvriendelijke meneer van het hotel echter al lang weer vergeten wanneer we de poorten van Disneyland zagen verschijnen. Eenmaal binnen kon onze dag vol magie eindelijk beginnen.

Ingang Disneyland Paris (Foto: Gwen Vanden Broeck)
Ingang Walt Disney Studio’s (Foto: Gwen Vanden Broeck)

Er waren heel veel mensen die hetzelfde idee hadden als wij om op 16 april een dagje te komen genieten in Disneyland. Met als resultaat: Over de koppen lopen. Er was heel veel volk waardoor we op niet zo veel attracties de zielen uit ons lijf zijn kunnen gaan gillen, of kunnen genieten hebben van hoe mooi ze het gemaakt hebben.

De attracties waar we wel op gingen waren dan wel weer ontzettend leuk. Zo hebben we het aangedurfd om in “Hotel Tower of Terror” vrije val te gaan. Of bezochten we met een (vrij snel) treintje de Big Thunder Mountain. Ook gingen we naar de zingende kinderen in ‘Its A Small World’. Wedden dat je het liedje kent? (Nu zit het in je hoofd hé? Graag gedaan).

Hotel Tower of Terror
(Foto: Gwen Vanden Broeck)
Big Thunder Mountain
(Foto: Gwen Vanden Broeck)
Its A Small World
(Foto: Gwen Vanden Broeck)

We gingen ook op de foto met werelds bekendste muis: Mickey Mouse. Stiekem toch wel heel fier dat we hem in levende lijve hebben mogen ontmoeten. (Ik kreeg zelf een kus en een knuffel, laat het duidelijk zijn: ik was heel blij).

Onze dag sloten we in schoonheid af met de Disney Parade. Al onze favoriete figuren kwamen voorbij: Minnie en Mickey, Olaf, Anna en Elsa, de prinsessen en hun prinsen. Als je even je realistische volwassen zelf aan de kant zet, begeef je je even op de mooiste plek van de wereld.

Mickey Mouse (Foto: Marieke De Beenhouwer)
Mickey Mouse (Foto: Fotograaf Disney)

Met souveniertjes en verjaardagscadeautjes in de pocket verlieten we met een vermoeid, maar ontzettend blij gevoel het park. Nog één keer zwaaien naar Mickey en dan op naar het station. We waren even de weg kwijt in het station, maar we zaten toch tijdig op de Thalys terug naar huis.

Uitgang Disneyland (Foto: Gwen Vanden Broeck)

See you soon, Disneyland!

Die ene paasvakantie die alles veranderde…

Er is een leven voor en een leven na 12 april 2011. Op die dinsdag in de eerste week van de paasvakantie van mijn eerste middelbaar veranderde mijn leven.

12 april 2011, 7u35…

“Gwen, wakker worden. Mama is niet goed geworden op de trein. Ze is naar het ziekenhuis gebracht. Tante Petra en meme komen ons straks halen. Papa is al onderweg naar daar.” Ik weet nog hoe snel het die ochtend allemaal ging. Eten, wassen, auto in, parking zoeken aan het ziekenhuis en dan naar spoed. Daar was mama opgenomen. Sandra, een vriendin van mama was meegereden in de ambulance en ze viel mijn moeke al huilend in de armen. Als bijna-13-jarige denk je dan nog steeds “mama gaat straks gewoon weer mee naar huis”.

Maar niets was minder waar. “Hersenbloeding, maar we zijn er snel bij. We gaan haar opereren nu”, waren de harde woorden van de spoedarts toen mijn papa ook in het ziekenhuis was aangekomen. Maar de woorden die zouden volgen een paar uur later, waren nog harder. “Meneer, we hebben geen goed nieuws….”

Het zware verdict

Het zware verdict: Hersentumor. 12 cm groot. Rechterkant. Opengebarsten.

Volgens wikipedia is een hersentumor of intracranieel neoplasma (nieuwvorming binnen de schedel) een (goed- of kwaadaardige-) tumor in het hoofd. In het geval van mijn mama niet alleen kwaadaardig, maar agressief, malicieus en demonisch. Als een dief in de nacht sloop de tumor binnen in het hoofd van mijn mama, hoelang het daar al zat te wroeten? Ik heb geen idee, maar lang genoeg om onoplosbare schade aan te richten.

Bange periode

Er volgde een hele lange periode van vrees, ongeduld, onwetendheid, angst, verdriet en ongerustheid. Af en toe een piek van tevergeefse hoop. Die periode eindigde abrupt met de woorden: “Het spijt me, we kunnen niets meer voor haar doen. Je zal haar moeten laten gaan.”

21 april 2011, 22u. Ik kwam thuis van een ongelofelijk drukke en vermoeiende repetitiedag voor een optreden met de musicalgroep. Mijn destijdse beste vriendin en haar mama zetten me af op de stoep van mijn moeke. Tot negen maand daarvoor “moeke en pepe”. Mijn papa opent de deur. Ik voel meteen. Dit is niet goed. “Ik bel u later”, zegt hij tegen de mama. Nietsvermoedend rijden zij naar huis. “Poppemie, ik heb heel slecht nieuws. We moeten de machines uitschakelen. Mama komt er niet meer door.” Ik zak meteen door mijn knieën op de grond. Mijn papa volgt mijn voorbeeld en slaat zijn armen om mij heen. Zo blijven we zeker 30 minuten zitten.

23 april 2011, 23 uur.

We zijn 3 dagen en 1 uur voor mijn 13de verjaardag. Omdat ik het nodig had om mijn gedachten te verzetten ging ik naar het optreden van onze musicalgroep. Want dat zou mama ook gewild hebben. “De tafel rechts in het midden, daar zitten wij. Vooraan! De hele familie!”, had mama nog zo fier als een gieter gezegd met de tickets in de hand. Op mijn tante, nonkel, neef en nicht na bleef de tafel volledig leeg. Onderweg naar huis waren we muisstil. Er werd niets gezegd, het was zo stil dat ik zelf bang was om adem te halen. Opnieuw deed papa de deur open. Nu wist ik het zeker: dit is helemaal niet goed. Mijn tante, nonkel, nicht en neef gingen al richting de woonkamer. Ik kan me herinneren dat ik zei: “Het is gebeurd eh? Mama is er niet meer.” Mijn papa knikte. En toen zakte de grond vanonder mijn voeten weg. Mijn wereld stortte in. Mijn mama, de mooie, lieve fantastische en sterke vrouw was er niet meer.

De begrafenis is een dag waarvan ik weet dat ik ben opgestaan en ben gaan slapen, alles daartussen? Black-out, weg, foetsie, verdwenen. Net alsof ik een serieuze kater had. Die had ik ook, verdriet heet hij.

Het leven na

5 jaar lang heb ik geprobeerd om mijn verdriet van me weg te duwen. Maar toen ik in mijn 6de middelbaar zat lukte dit niet meer. Ik kon niet meer. Er moest iets veranderen.

Als je je zo slecht voelt, dat alles en iedereen om je heen jou, in jouw ogen, slecht wilt aan doen, dat iedereen je wilt kwetsen, dat je bij niemand meer terecht kan, dat je niet meer gelukkig bent, niets of niemand kan je helpen of maakt je gelukkig. Dat je echt denkt dat het beter zou zijn dat je er zelf niet meer bent, dat je er echt zelf niet meer wilt zijn en plannen begint te maken hiervoor… dan is het tijd, dan moet er iets veranderen. En dat gebeurde ook. 2015-2016 was een schakeljaar. Ik heb hard aan mezelf gewerkt om weer de vrolijke, sociale, speelse Gwen te worden van voor 12 april 2011. Maar dat kon niet meer, nooit meer. Er is een leven voor en een leven na. Dus werd ik de nieuwe Gwen. Een nieuwe versie. Een betere versie. En daar ben ik trots op.

Dat mijn mama me nooit zal zien trouwen, mijn man en kinderen nooit zal kunnen ontmoeten, dat ik nooit bij haar eens even op de koffie kan, dat we nooit meer samen iets kunnen doen, geen moeder-dochtertripjes, geen lange gesprekken, en zelfs geen ruzie,.. raakt me nog elke dag diep. Maar ik weet dat ze er bij elke stap bij zal zijn.

Ik koester de mooie herinneringen die ik met haar mocht delen, zoals de talloze shopnamiddagen, de filmavondjes lekker gezellig in de zetel thuis,.. Het feit ik zo’n grote fan ben van Nederlandstalige muziek heb ik ook aan haar te danken, na de vele concerten van Clouseau. Luidkeels meezingen op al onze favoriete nummers. “Jij geeft me, vonken en vuur”, was haar favoriet.

Vele mensen zeggen dat ik als twee druppels water op mijn mama lijk. Wel, ik ben heel fier en trots dat ik op haar lijken mag.

En ik beloof, ik maak haar trots! Zodat ze vandaar boven met fierheid kan zeggen: dat is mijn dochter.

Liefste mama

Ik mis je, ik hou van je, voor altijd.

Jouw poppemie.